Zondag 22 november 2020

Dit ene woord springt er uit bij het terug denken aan deze viering: ‘verbeeldingskracht’. Wij zien dat sterk in het spel van kinderen. Ze geven aan spullen soms een heel andere betekenis dan wij volwassenen. Ze gaan op in hun creatie en beleven dit intens. Waar en wanneer zijn wij, volwassenen, dat kwijt geraakt? Verbeeldingskracht is de jus van het leven. Zien we dat in schoonheid, cultuur, kunst, literatuur, theater? Zien we dat in de parabels van Jezus? Jezus vertelt over het koninkrijk van God ‘het is als ………’ en dan volgen de gelijkenisverhalen zoals over een mosterdzaadje, vijgenboom, rechter, landeigenaar, weduwe. Vandaag gaat het over een maaltijd. Wie zijn de gasten, wie nodig je uit? Vrienden en zakenrelaties? Zij zijn beeld van de bestaande wereld. Ze nodigen jou ook weer uit. Jezus roept op tot het uitnodigen van armen en kwetsbaren. Zij zijn beeld van de nieuwe wereld. Zij hebben niets om terug te geven. Maar zo samen eten, dromen en hopen stelt een mens in staat weer op te staan. Een afspiegeling van een visionaire maaltijd. Een koninkrijk dat je niet direct ziet omdat de ratio, feiten, economische motieven en de heersende orde het zicht daarop belemmeren. Is het rijk van God dan alleen maar verbeelding? Dat in je hoofd zit? Maar daarom kan het wel echt zijn. Zolang deze verbeelding buiten ons blijft verandert er niets. Zodra deze verbeelding ìn ons wordt gerealiseerd kan het naar buiten. In elk teken dat recht doet. In aanwezigheid waar afwezigheid pijn en verdriet doet. Op weg naar een koninkrijk dat er reeds is en tegelijkertijd ook niet is, maar zal komen. Dat het zo moge zijn.

In deze viering nemen we afscheid van Wim Welmer, ruim 21 jaar diaken. Het ontmoeten van een nieuwe levenspartner heeft tot de keuze geleid van een verhuizing naar Hengelo(Ov). Blij voor Wim, maar met weemoed laten we hem gaan. Dankbaar zijn wij voor zijn toewijding en zijn constructieve samenwerking binnen het team van de kerkenraad. Wim heeft onze gemeente ervaren als een warm bad. Sjalom Wim!